وقتی مهربانی راارج نهی

و بدانی که چطور بی درنگ ببخشی

 چطور بدون تاسف از دست بدهی

چطور بدست بیاوری بی انکه مغرور شوی

و بدانی چطور شادی انان را که دوستشان داری در قلبت جایگزین کنی

و خودت هم از ان شاد شوی

خداوند حافظ توست.

به همه ی دانش اموزان به یک چشم بنگرید و تاثیر ان را دربازخوردها و عملکردشان با دقت مشاهده کنید

گفتند معلم شمع است

اما شمع کلمه ای ناچیز است

زیرا شمع را می سازند که بسوزد  ولی معلم می سوزد که بسازد

و بین ساختن برای سوختن و سوختن برای ساختن تفاوتی است از فرش تا عرش .

شهید مطهری

خود پسندی بزرگترین مانع دوستی با دیگران است.

 بسا افراد که نه به خاطر زهد یا نزاهت از دیگران دوری می گزینند بلکه گویی دیگران را لایق دوستی نمی دانند چنان خود را دوست می دارند که هیچ کس دیگر را نمی توانند دوست بدارند.

جز" خود "جا برای هیچ کس نگذارده اند .این "من" فربه انان را به دوری از دیگران و تحقیر انان کشانده است .و همین موجب تنهایی شان شده است.

اینکه گفته اند:

اوحش الوحشه العجب

خودپسندی بزرگترین وحشت است.

(نهج البلاغه-کلمات قصار38)

سخن حکیمانه ایست.هیچ کس تنهاتر از شخص خود پسند نیست.در بیابانی بسر می برد که احدی در ان زیست نمی کند جز او و دیو نفس او. وهمین است سبب انکه خودبین نمی تواند خدا بین باشد. .

 

(کتاب اوصاف پارسایان –عبدالکریم سروش)

 

گفتمش بین ما و حضرت دوست

باز گو از كجاست تا به كجا

گفت برداشتن ز خود قدمی

گام دیگر نهاده بر دو سرای

سومین گام بر در معشوق

این ره ,این منزل, این در, این سودا

(الهی قمشه ای –کتاب مقالات)             

 

گرچه دورم سال ها از سالهای مدرسه

باز گاهی می تپد دل در هوای مدرسه

یاد باد از ان معلمها که دیگر نیستند 

 هست اهنگ صداشان در فضای مدرسه 

 

یاد باد ان لحظه های درس و مشق و امتحان

یاد باد ان روزهای با صفای مدرسه

اه ان بابای پیر خنده رو یادش بخیر

می نشست او پشت در در سرسرای مدرسه

 

یاد باد از ان دوات و ان قلم های نیین

ترکه های ناظم و فرش های مدرسه

ان ستون های بلند وسقف های ریخته

ان حیاط پر درخت دلگشای مدرسه

 

گوش من نشنیده هرگز در تمام زندگی

خوشتر از اوای زنگ اشنای مدرسه

باز شیدا جان من خرم شد از یاد کلاس

جان فدای لحظه های جان فزای مدرسه

                                                       

                                                               شاعر:حسن شیدا

 

با گرامیداشت یاد و نام استاد گرانقدرشهید مطهری

  تقدیم به همه ی معلمان  ایران زمین

     خوش باد روزگار به حال معلمی

     کز یاد وی خوشست همه روزگار ما

      آموخت درس معرفت و مردمی به ما

      از ما درود باد بر آموزگار ما

                                                    شاعر :صادق سرمد

   روز معلم گرامی باد

 

 

 

صاحبدلی به مدرسه امد ز خانقاه

بشکست عهد صحبت اهل طریق را

 

گفتم میان عابد و عالم چه فرق بود

که اختیار کردی از ان این فریق را

 

گفت: ان گلیم خویش به در می برد ز موج

وین جهد می کند که بگیرد غریق را

 

سعدی

The more deeply you understand other people,                                        

the more you will appreciate them,

the more reverent you will feel about them.

To touch the soul of another human being

is to walk on holy ground.

 

هرچه ديگران را عميق تر درك كنيد بر قدرداني و احترام شما نسبت به انان افزوده خواهد شد

تماس با روح ديگران به منزله ی گام نهادن در سرزمين مقدس است.

کمتر از ذره نیی پست مشو  مهر بورز

تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

 

 

ادیسون در دوران کودکی نه تنها استعدادی از خود نشان نمی داد بلکه فوق العاه کودن به نظر می رسید .چون سرش بيش از حد بزرگ بود اطرافيانش تصور مي كردند به اختلال مشاعر دچار است.

سوالات عجیب و غریبی هم که از اطرافیان خود می پرسید این گمان را بیش از پیش در انها تقویت می کرد.حتی در مدرسه از بس که معلم خود را سوال پیچ می کرد به "کودن "ملقب گردید.

برای همین روزی ادیسون از مدرسه گریان به خانه بازگشت و موضوع را به مادرش گفت.

مادر دست پسرش را گرفت و به مدرسه برد و به معلم ادیسون گفت:"من خود تعلیم و تربیت او را به عهده می گیرم و انگاه به تونشان می دهم که چه استعدادی در او نهفته است".

و بدین ترتیب بود که مادر ش تعلیم و تربیت او را به عهده گرفت.

ادیسون بر اثر مساعی مادرش قبل از نه سالگی کتاب های سنگین نویسندگانی چون گیبون ,افلاطون وهمر را مطالعه کرد.

این مادر خردمند و با کیاست علاوه بر این  به فرزندش جغرافیا و تاریخ و حساب و اخلاق را نیز اموخت. در واقع او هر انچه را که اموخته بود  از مادرش داشت.

مادر ادیسون یک مربی به تمام معنا بود زیرا توجهش نه تنها به تعلیم و تربیت بود بلکه مراقب بود استعدادهای طبیعی فرزند خود را بیابد و انها را بپروراند.

بعدها که ادیسون به اوج عظمت رسید گفت:من از طفولیت دریافتم که مادر چه چیز خوبی است. هنگامی که مرا کودن خواندند او از من دفاع کرد .من جدا تصمیم گرفتم ثابت کنم که او درباره ی من خطا نیندیشیده است.

و باز وی گفته است :هیچ گاه اثرات خوب تعلیم و تربیت مادرم را از دست نمی دهم.

اگر او مرا تشویق نمی کرد شاید مخترع نمی شدم .مادرم عقیده داشت اغلب کسانی که پس از دوره ی بلوغ منحرف شده اند اگر در کودکی نسبت به تعلیم و تربیت انان توجه بیشتری مبذول می شد عضو عاطل و  باطل جامعه نمی گردیدند....من همیشه لاقید بودم و اگر توجه مادرم نبود به احتمال قوی منحرف می شدم . ولی ثبات قدم و نیکی او نیروهای موثری بودند که مرا از انحراف و گمراهی بازداشتند.

 

 

 

1) دانایی:دانایی یعنی شناخت خصئصیات نیازها تواناییها و مشکلات طرف مقابل بطوری که به خاطر همین شناخت میل به کمک و ایثار در ما بوجود می اید.

2) زیبا بینی:عشق ورزی نیاز به زیبا دیدن دانش اموز دارد.عاشق کس است که نکته یا نکات زیبایی را در وجود فرزند و دانش اموز یا معلم ببیند.

 

3) محبت یا دوست داشتن:عشق ورزی یعنی جذب شدن به سوی یک موضوع یا انسان .کسی که کودکان ونوجوانان و معلمان را دوست دارد می تواند به انها عشق بورزد .بالعکس کسی که دیگری را دوست ندارد نمی تواند امادگی کمک و ایثار داشته باشد.

 

4)احترام:احترام  به معنی حفظ حریم و ارزش قائل شدن برای یک انسان دیگر است .كسي كه به كسی عشق مي ورزد به خواسته ها  تمايلات  شخصيت و فرديت در وجود طرف مقابل خود  احترام می گذارد.

 

5)احساس مسئولیت:احساس مسئولیت یعنی توانایی و امادگی پاسخ دادن به وظیفه ای که فرد پذیرفته است.. فرد عاشق فرد مسئولی است که در همه احوال امادگی انجام وظیفه دارد و می خواهد کاری برای فرد دیگر انجام دهد.

6) دلسوزی: مدیر و معلم عاشق کسی است که برای شاگردانش دل می سوزاند و در مغز و قلب خود به فکر سعادت و خوشبختی انهاست.

 

7) ایثار:عشق ورزی بخشیدن همه خوبیها زیبایها تواناییها و توشه های عاشق به معشوق برای رشد و کمال اوست.و بدون چشم طع به سودهای احتمالی اینده می باشد.

8) گذشت:دانش اموزان و معلمان مانند همه ی موجودات دیگر از خطا و اشتباه مبرا نیستند.گذشت و صعه صدر و غمض عین خطاها و اشتباهات کار خداوندی است و عاشق صفتی از صفات خداوند را دارد .معلمان  و  مربیان در داشتن این صفت از همه برتر هستند.

 

9) تحمل رنج: تحمل رنج نتیجه ی طبیعی همه ی موارد قبلی است.

10) وفاداری:محکی برای ازمودن عشق و پایداری عشق ورزی است.متخصصی که از روی اگاهی و دانایي  وظیفه ی معلمی و مدیریت را پذیرفته است همواره نسبت به وظیفه ی خطیر خود هشیار و بیداراست  و همیشه نسبت به ارمانهای تعلیم و تربیت و تعهدی که نسبت به اینده و سرنوشت کودکان  نوجوانان و جوانان دارد وفادار باقی می ماند.

 

(كتاب روابط انسانی در اموزشگاه –دکتر سید محمد میرکمالی)

 

به پایان رسیدیم اما نکردیم آغاز

فرو ریخت پر ها نکردیم پرواز

ببخشای ای روشن عشق، بر ما ببخشای

ببخشای اگر صبح را ما به مهمانی کوچه دعوت نکردیم

ببخشای اگر روی پیراهن ما نشان از عبور سحر نیست

ببخشای ما را اگر از حضور فلق روی فرق صنوبر

خبر نیست.

                                                           شفیعی کدکنی       

و بالاخره کار با عشق ان است که هر چیز را با نفس خویش جان دهی

و بدانی که تمام پاکان و قدیسان عالم در کار تو می نگرند.

 

 

قل اعملوا فسیرالله عملکم و رسوله والمومنون

(توبه -105)

(ای رسول ما مومنان را) بگوی که شما کار خود را بجای ارید که خدا و رسول و مومنان ان را خواهند دید.

 

And to know that all the blessed dead are standing about you and watching

.

و اکنون با تو بگویم که کار با عشق چیست؟

كار با عشق ان است كه پارچه ای را با تار و پود قلب خويش ببافی بدین امید که معشوق تو ان را به تن خواهد کرد .

کار با عشق ان است که خانه ای را با خشت محبت بنا کنی

بدین امید که محبوب تو در ان زندگی خواهد کرد .

کار با عشق ان است که دانه ای را با لطف و مهربانی بکاری

و حاصل ان را با لذت درو کنی

چنانکه گویی معشوق تو ان را تناول خواهد کرد .

و بالاخره کار با عشق ان است که هر چیز را با نفس خویش جان دهی

و بدانی که تمام پاکان و قدیسان عالم در کار تو می نگرند.

کار تجسم عشق است

کار عشق مجسم است

اگر نمی توانی با عشق کار کنی

اگر جز با ملالت و بیزاری کاری از تو نمی اید

بهتر است کار خود را ترک کنی و بر دروازه ی معبد بنشینی

 وصدقات کسانی را که با عشق کار می کنند بپذیری.

زیرا اگر بی عشق پخت کنی

نانی تلخ از تنور بدر خواهد امد که گرسنه را نیم سیر گذارد

و اگر با صدای فرشتگان اواز بخوانی

 و تو را به ان اواز عشقی نباشد

گوش ادمیان را اشفته می کنی

و انان را از شنیدن اوای روز  ونجوای شب محروم می داری.

      کتاب پیامبر اثر جبران خلیل جبران